Voldoende ventileren is noodzakelijk voor onze eigen gezondheid, die van onze woning en voor ons comfort. De kern van het verhaal is het vermijden van vocht in de woning. Vroeger was de dichtheid van het gebouw niet zo goed als nu waardoor veel warmte verloren ging. Dit gaf als gevolg echter dat er een natuurlijke ventilatie was. Nu moet men beter isoleren om de warmteverliezen (energieverbruik) te verminderen. Het gevolg is dat men veel kleinere ketels nodig heeft dan vroeger, veel minder verbruik. Hierdoor kan de woning minder ademen op natuurlijke wijze, waardoor vochtophoping kan plaats vinden. Het vocht zal neerslaan op de koudste oppervlakken in huis en zo terug omzetten in water. Dit fenomeen kennen we als condensatie. De koudste plekken in de woning zijn vaak de ramen, koudebruggen,… Wanneer het vocht op dergelijke plaatsen neerslaat, kan hier schimmel ontstaan en die is nefast voor onze gezondheid. Hierdoor is ventilatie in een goed geïsoleerde woning een absolute must. Voor de ventilatie debiet in droge ruimten en de toevoerdebieten in natte ruimten, gerealiseerd met behulp van doorstroomopeningen, gelden tabelwaarden. Om te beletten dat er in kleine ruimten te weinig geventileerd wordt, is het minimaal geëiste toevoer- en afvoerontwerpdebiet nooit lager dan een bepaalde waarde (de ondergrens). Om het energieverbruik beter onder controle te houden, laat de norm bovendien toe voor bepaalde ruimten de ontwerptoevoer- en ontwerpafvoerdebieten te beperken ook al resulteert de algemene regel in hogere ontwerpdebieten.